PROGRAM INCENTIVE TURCJA - WERSJA DE LUX – 5 DNI.

Miejsce: Istambuł z jednodniową wycieczką do Kapadocji lub Efezu
Wylot z Warszawy: środa godz. 13:25, lądowanie w Istambule o 17:10.
Powrót z Istambułu: niedziela godz. 17:30

 
DZIEŃ 1. Środa
Temat: Przywitanie z Istambułem.
Godz. 12:00 spotkanie na lotnisku Okęcie, check in, zapoznanie się uczestników jednym z naszych przewodników (drugi będzie czekał na lotnisku w Istambule).
Godz. 13:25 wylot z Warszawy do Istambułu (czas przelotu ok. 2 h), przylot do Istambułu o godz. 17:30.
Na lotnisku w Istambule na grupę będzie czekał drugi przewodnik. Po odprawie paszportowej transfer do hotelu w najstarszej zabytkowej dzielnicy Istambułu - Sultanahmed.
Po zakwaterowaniu uczestników w pokojach, ustalamy dogodną dla wszystkich godzinę spotkania w hotelowej restauracji gdzie przy kolacji uczestnicy będą mogli poznać lepiej naszych przewodników a nasi przewodnicy będę mogli lepiej zapoznać się z ich preferencjami i zainteresowaniami, co pozwoli na lepsze ustalenie dalszego programu pobytu w Istambule.

Jeśli wybrany przez Państwa hotel będzie miał taras widokowy – to oczywiście polecamy, aby takie spotkanie zapoznawcze odbyło się na tym tarasie, co pozwoli dodatkowo lepiej zorientować się uczestnikom w topografii miasta.
Po kolacji proponujemy uczestnikom pieszą wycieczkę do dzielnicy Sultanahmed, jest to okazja do zapoznania się z ważniejszymi zabytkami dzielnicy w wieczornym świetle bez tłumu turystów.



DZIEŃ 2. Czwartek
Temat: Najważniejsze zabytki Istambułu w dzielnicy Sultanahmed (w bezpośrednim sąsiedztwie prezentowanych poniżej hoteli).

Proponowane atrakcje na dzień drugi:
1.Błękitny Meczet
2. Aya Sofya
3. Zatopiony Pałac
Ok. godziny 14:00 obiad w tureckiej restauracji w dzielnicy Sultanahmed.
Po obiedzie:
4. Zwiedzanie największego krytego bazaru na świecie.
5. Wieczorem wizyta w łaźni tureckiej (połączenie kąpieli w basenach, sauny i masażu)
6. Po wizycie w łaźni kolacja w restauracji połączona z występami folklorystycznych zespołów tureckich, tańcem brzucha i degustacją tureckich win lub narodowej wódki Yeni Raki.
7. Transfer do hotelu.


DZIEŃ 3. Piątek
Temat: Tureckie kontrasty, turecki islam, demokracja, prawa kobiet i kosmopolityczna dzielnica Beyoğlu.

Piątek to doskonały dzień na tematyczną wycieczkę o obliczu tureckiego Islamu i europejskich aspiracjach tego kraju. Turcja jest jednym z niewielu państw zamieszkałym przez muzułmanów, dla których piątek jest dniem świętym, a mimo tego od czasu rewolucji kulturalnej w latach 20 –tych to niedziela, tak jak w krajach chrześcijańskich, jest dniem wolnym od pracy.
Nasi przewodnicy zaproponują uczestnikom zwiedzanie meczetu Sulejmana Wspaniałego - największego w Istambule.
Pod ich opieką uczestnicy będą mogli przyjrzeć się z bliska modlitwom, poznać rytuały i zwyczaje praktykujących tureckich muzułmanów.
W tym dniu poza zwiedzaniem meczetu, nasi przewodnicy postarają się w ciekawy sposób przedstawić najnowszą historię Turcji, rewolucję kulturalną i porównanie tego kraju z innymi państwami muzułmańskimi.

Po południowej wizycie w meczecie Sulejmana Wspaniałego, przechodzimy przez most na drugi brzeg zatoki Złoty Róg, wsiadamy do najstarszego na świecie metra, które ma długość ok. 100 m i w niezmienionym stanie służy do dziś jako wagon mający na celu wywożenie pasażerów na wzgórze Galata.
W dzielnicy Beyoğlu uczestnicy mogą podziwiać panoramę dzielnicy Sultanahmed z wieży Galata, zjeść obiad w typowej nie turystycznej restauracji na targu rybnym, zobaczyć dom, w którym mieszkał i zmarł Adam Mickiewicz a także zrobić zakupy w jednym z wielu tureckich domów mody.
Wieczorem proponujemy rejs statkiem wycieczkowym po Bosforze połączony z kolacją i degustacją tureckich alkoholi. Piękny krajobraz w połączeniu z niezwykłymi wrażeniami smakowymi pozostaną na długo w pamięci Uczestników.



DZIEŃ 4. Sobota
Temat: Jednodniowa ucieczka od zgiełku największej europejskiej metropolii do centralnej Anatolii – Kapadocji.

Wylot z Istambułu o godz. 08:35 (czas lotu 1 h) do Kayseri (miasto z lotniskiem obsługiwanym przez regularne loty krajowe, położone najbliżej Kapadocji ok. 100 km)
Transfer (mini bus) z lotniska do doliny Goreme, zwiedzanie parku narodowego Goreme (kościoły i domy wykute w skałach, fantastyczne formacje skalne, winnice z możliwością degustacji lokalnych win, obiad w stylowej restauracji (szczegółowy opis atrakcji Kapadocji poniżej), obiad, po południu powrót do Kayseri, po drodze można zobaczyć zalany wodą krater wulkanu.
Wylot z Kayseri do Istambułu o godz. 19:25.


DZIEŃ 5. Niedziela
Temat: Pożegnanie z Istambułem.
Ostatnia okazja do zakupów na orientalnych bazarach, zwiedzanie Pałacu Sułtanów – TopKapi, ok. godz. 15 wyjazd z hotelu na lotnisko. Wylot z Istambułu o godzinie 17.30.

TERMINY: od marca do września, wyloty w każdą środę lub piątek z Warszawy.
TRANSPORT: samolot Warszawa - Istambuł - Warszawa, lokalne połaczenia lotnicze, autokary i mini busy.
CZAS TRWANIA: 5 dni
LICZBA UCZESTNIKÓW: min. 6 osób - maksymalnie 40 osób
WIZY: wiza turystyczna 30 dniowa do kupienia na lotnisku cena 10 USD - wliczona w koszt wyjazdu
SZCZEPINIA: nie są wymagane
FOTO GALERIA - TURCJA
CENA: 9500 PLZ, zawiera: bilety lotnicze na całej trasie przelotu, opłaty lotniskowe, transport na terenie Turcji, opłaty związane z wstępem do parków narodowych, noclegi w hotelach pięcio gwiazdkowych, wyżywienie (3 posiłki dziennie), opiekę polskiego przewodnika, opiekę przewodników lokalnych, ubezpieczenie KL i NW do kwoty 15000 USD i opłaty wizowe.
Podana cena została obliczona przy założeniu noclegów w hotelach pięciogwiazdkowych, w przypadku wyboru hotelu o niższym standardzie cena może być niższa nawet o 40%.

 UWAGI:
1. Program zwiedzania nie musi być sztywny, cały czas propozycje naszych przewodników będą konsultowane z uczestnikami to od nich będzie zależało ile czasu będą chcieli spędzać w danym miejscu i w jaki sposób.
Zawsze staramy się, aby nie narzucać uczestnikom z góry przewidzianych atrakcji, ale poprzez ciekawe informacje i proponowanie kilku opcji staramy się wspólnie z uczestnikami wybrać to, co najbardziej ich interesuje.
W przypadku, gdyby cześć uczestników wyrażała inne zainteresowania zawsze jesteśmy przygotowani, aby podzieleni na mniejsze grupy razem z naszymi przewodnikami mogli zobaczyć to, co ich zainteresuje.

2. Do transportu po mieście będziemy używać mini busa z klimatyzacją (Mercedes Sprinter). Wyjątkiem jest pierwszy dzień w Istambule – wtedy transport jest zbyteczny, gdyż sugerowany hotel jest w bezpośrednim sąsiedztwie atrakcji proponowanych na ten dzień.

3. W trakcie naszych wyjazdów zagranicznych staramy się, aby uczestnicy mogli poznać także miejsca nieodwiedzane przez turystów, dlatego informujemy, że zawsze możemy zorganizować dla Państwa kolację, lub przerwę na turecką herbatę w lokalu odwiedzanym przez miejscowych.

4. Nasi przewodnicy to osoby znające język turecki (dwoje z nich spędziło w Turcji ponad rok), historie kraju i zabytki Istambułu. W takcie zwiedzania miasta nasi przewodnicy poza ciekawymi informacjami na temat zabytków chętnie podzielą się z uczestnikami swoją wiedzą na temat, gospodarki Turcji, polityki, mniejszości narodowych, relacji polsko – tureckich, mentalności, obyczajach, kulturze islamu tureckiego w porównaniu z islamem arabskim, problemie kurdyjskim i o europejskich aspiracjach Turcji.

5. Uczestnicy mogą liczyć na pomoc przewodników przy zakupach na bazarach, doradztwo i pomoc w targowaniu.

6. Każdy uczestnik na lotnisku w Warszawie dostanie od naszego przewodnika program pobytu w Turcji (w twardej oprawie) z opisem większości atrakcji, jakie będą mieli okazję zobaczyć i dodatkowo z opisami atrakcji, które będą opcją dodatkową w czasie ich pobytu w Istambule.

Wydrukowany dla uczestników program pobytu w Istambule będzie zawierał następujące informacje:
- program poszczególnych dni,
- krótkie opisy najważniejszych atrakcji turystycznych Istambułu i Turcji,
- krótkie opisy innych atrakcji w Istambule i w okolicy, które nie są przewidziane w programie, ale jeśli uczestnicy lub ich cześć wyrazi takie życzenie mogą być wprowadzone do tego programu,
- dane geograficzne i polityczne na temat Turcji,
- ciekawostki na temat Turcji,
- numery kontaktowe telefonów do naszych przewodników (nasi przewodnicy będą mieć ze sobą po dwa numery telefonów polski i turecki), hotelu, polskich palcówek dyplomatycznych w Turcji, oraz tureckie numery alarmowe,
- przelicznik tureckiej waluty na polskie złote i euro,
- wskazówki i rady na temat ubioru, zakupów, fotografowania i zwyczajów w Turcji.

7. Każdy uczestnik otrzyma mapę Istambułu zaraz po przyjeździe do hotelu i upominek (pamiątkę pobytu w Turcji) po powrocie do Warszawy.

Poza zwiedzaniem standardowych atrakcji turystycznych nasi przewodnicy mogą pokazać uczestnikom:
1. Restauracje i herbaciarnie nie odwiedzane przez turystów
2. Zabytkowy dworzec kolejowy – końcowa stacja orient expresu i najlepsze kebaby
3. Dzielnicę handlową Istambułu gdzie jeszcze niektórzy sklepikarze mówią po polsku – miejsce docelowe polskich „handlowców” w latach 80-tych.
4. Dzielnicę Kadikoy – w azjatyckiej części miasta
5. Miejsce gdzie można spróbować najświeższych małży z morza Marmara

PROPONOWANE HOTELE:
Dzielnica Sultanahmed – najstarsza cześć Istambułu.
Prezentowane poniżej hotele zostały wybrane według następujących kryteriów:
- najbliższe sąsiedztwo najważniejszych zabytków Istambułu:, czyli Błękitnego Meczety, Aya Sofi i Pałacu Topkapi.
- wysoki standard (restauracja w hotelu, drink bar, serwis 24 h, winda, sejfy w pokojach lub ewentualnie w recepcji)
- restauracja z tarasem widokowym

Eresin Crown Hotel
Pokoje z klimatyzacją, telefony w pokojach i w łazienkach, podłogi z parkietów, w każdym pokoju sejf, mini barek, TV
Cena za pokój jednoosobowy: 250 EUR
Cena za pokój dwuosobowy: 275 EUR
Ceny noclegu zawierają śniadania
Cenny netto (+18 % VAT)

Armada Hotel
Pokoje z klimatyzacją, telefony w pokojach, w każdym pokoju sejf, mini barek, TV, Internet bezprzewodowy
Cena za pokój jednoosobowy: 170 EUR
Cena za pokój dwuosobowy: 210 EUR
Ceny noclegu zawierają śniadania
Cenny netto (+18 % VAT)

Sumengen Hotel
Pokoje z klimatyzacją, telefony w pokojach, w każdym pokoju, mini barek i TV.
Hotel posiada sejf i łaźnię turecką
Cena za pokój jednoosobowy: 79 EUR
Cena za pokój dwuosobowy: 89 EUR
Ceny noclegu zawierają śniadania
Cenny netto (+18 % VAT)

Hotel Valide Sultan Konagi
Pokoje z klimatyzacją, telefony w pokojach, TV
W hotelu dostępny jest sejf i Internet
Cena za pokój jednoosobowy: 70 EUR
Cena za pokój dwuosobowy: 90 EUR
Ceny noclegu zawierają śniadania
Cenny netto (+18 % VAT)
Hotel leży w bezpośrednim sąsiedztwie Aya Sofii i graniczy z murami obronnymi pałacu Topkapi

Accura Hotel
Pokoje z klimatyzacją, telefony w pokojach.
Sejf w recepcji.
Cena za pokój jednoosobowy: 100 EUR
Cena za pokój dwuosobowy: 130 EUR
Ceny noclegu zawierają śniadania
Cenny netto (+18 % VAT)

Kalyon Hotel
Pokoje z klimatyzacją, telefony w pokojach, w sejf, mini barek, TV.
Cena za pokój jednoosobowy: 95 EUR
Cena za pokój dwuosobowy: 118 EUR
Cena śniadania – 11 EUR
Cenny netto (+18 % VAT)

OPIS WAŻNIEJSZYCH ATRAKCJI TURYSTYCZNYCH:

ISTAMBUŁ
Dawny Konstantynopol - twierdza na siedmiu wzgórzach w czasach antycznych stanowiła centrum starożytnego świata, była też kolebką pierwszych ludzkich cywilizacji. Nazwa Stambuł (Istanbul) pochodzi najprawdopodobniej od greckiej frazy eis ten polin co w wolnym tłumaczeniu oznacza wyrażenie w stronę miasta. Są to słowa z języka greckiego zniekształcone w wymowie przez Turków, którzy stolicę Bizancjum zajęli w XVI w. Data zdobycia Konstantynopola przez Turków Osmańskich - 1453 rok - do tej pory uważana jest za jedną z najważniejszych dat w historii ludzkości. Konstantynopol zmienił nazwę na Stambuł właśnie pod władzą tureckich sułtanów. To przez to miasto wiodły najważniejsze szlaki handlowe prowadzące z regionu Morza Śródziemnego do Morza Czarnego i następnie do Rosji.

Dzisiaj to największa aglomeracja miejska w Europie, wspaniała metropolia obfitująca we wszelkie atrakcje turystyczne, z doskonale rozwiniętą bazą noclegową i gastronomiczną. To również największy port handlowy Turcji i jej największy ośrodek przemysłowy. Od wieków Stambuł stanowi największe tureckie centrum naukowe i kulturowe - pierwszy uniwersytet (Uniwersytet Stambulski) powstał tu w 1453 roku.
Miasto stanowi przykład niesamowicie bogatej i barwnej mozaiki kulturowej, bowiem w sposób wyjątkowo harmonijny łączy w sobie tradycję i architekturę europejskiego Zachodu i orientalnego Wschodu. Najbardziej europejską dzielnicą jest dzielnica Beyoglu – miejsce, w którym skupiają się wielkie centra handlowe, butiki, kafejki, restauracje, dyskoteki i puby. Turyści nazywają tę dzielnicę “dzielnicą rozrywki” ze względu na ilość i różnorodność proponowanych tu atrakcji. Natomiast w dzielnicach typowo azjatyckich, np. w Uskudarze częściej można spotkać kobiety z zasłoniętą twarzą.

Dzisiejszy Istambuł jest prawdziwym gigantem wśród tureckich miast - liczy około 12 milionów mieszkańców. Ze względu na ilość i różnorodność zabytków kultury i sztuki jest to również miasto chętnie odwiedzane przez turystów z całego świata. Nie sposób zwiedzić całego kulturalnego bogactwa tego niezwykłego miejsca w jeden dzień. Ci, którzy choć raz odwiedzili Turcję wiedzą, że Istambuł najlepiej zwiedzić na piechotę, gdyż tylko wtedy w pełni i spokoju będzie można delektować się bogactwem występujących tu zabytkowych budowli.

Do najważniejszych zabytków tureckiej stolicy należą między innymi: sławny Wielki Bazar, pałac sułtanów Topkapi, Błękitny Meczet i Meczet Sulejmana oraz jedna z najsłynniejszych muzułmańskich świątyń - Hagia Sofia - Kościół Mądrości Bożej. Najbardziej urzekający jest fakt, że obok zabytków muzułmańskich współistnieją zabytki kultury starożytnej - pozostałości akweduktów rzymskich i średniowiecznych murów obronnych.

Zwiedzając Istambuł koniecznie trzeba wybrać się w rejs po Bosforze - cieśninie, która dzieli miasto na część azjatycką i europejską. Najlepszą i najciekawszą rozrywkę zapewni Państwu rejs promem turystycznym po najbardziej popularnych szlakach cieśniny.

BŁĘKITNY MECZET
Błękitny Meczet to klasyczny przykład architektury osmańskiej. Centralną pozycję na dziedzińcu wejściowym zajmuje fontanna ablucyjna. Portyk ciągnący się wzdłuż trzech boków zapewnia ochłodę podczas upałów i może służyć jako miejsce modlitwy, medytacji czy nauki. Znajdujące się w świątyni witraże nie są oryginalne, chociaż na takie wyglądają. Półkopuły i kopułę główną pokrywają piękne arabeski. Określenie "błękitny" w nazwie meczetu wzięło się od koloru płytek fajansowych z Izniku, którymi pokryte są ściany, szczególnie w galerii.

AYA SOFIA
Kościół Mądrości Bożej (po łacinie: Sancta Sophia, po grecku: Hagia Sofia, po turecku: Aya Sofya) nie został tak nazwany od imienia świętej, ale od świętej (sancta, hagia) mądrości (sofia). Kościół ten postawił cesarz Justynian (527-565), próbując w ten sposób jeszcze raz uratować wielkość Imperium Rzymskiego.
Świątynia została usytuowana na terenie bizantyjskiego akropolu, gdzie poprzednio znajdował się dawny kościół Sancta Sophia, zburzony w 532 r. Świątynia Justyniana została ukończona w 537 r. i niepodzielnie królowała jako największy kościół chrześcijańskiego świata aż do osmańskiego podboju Konstantynopola w 1453 r.

ZATOPIONY PAŁAC
Dawniej zwany Cysterną Basilica, to wspaniała bizantyjska cysterna, 70 metrów szeroka i 140 metrów głęboka. Cysternę tę całkowicie odrestaurowano i obecnie korytarze rozświetlają nastrojowe lampki, a z ukrytych głośników rozchodzi się po labiryncie tajemnych przejść muzyka klasyczna.
Cysternę zbudował Justynian Wielki. Dach podtrzymuje 336 kolumn. Z tyłu znajduje się kolumna z odwróconym kapitelem, pełniącym funkcję cokołu.

BOSFOR - "miejsce, gdzie przeszła krowa".
Od najwcześniejszych lat Bosfor stanowił szlak morski, którym wyruszano na spotkanie wielkiej przygody. Przypuszcza się, że nawet wojaże Ulissesa przywiodły go na te wody. Legendarny Byzas, założyciel Bizancjum, zdołał przemierzyć cieśninę jeszcze przed narodzinami Jezusa. Mehmed Zdobywca wzniósł dwie ogromne fortece, strzegące najwęższego punktu Bosforu, by łatwiej odciąć wrogim okrętom dostęp do brzegów. Każdej wiosny wody cieśniny przez kilka dni przemierzała potężna armia osmańska, wybierająca się na kolejne podboje do Azji. Dopiero pod koniec I wojny światowej stolica skapitulowała pod ostrzałem dział okrętów alianckich zakotwiczonych w cieśninie. Po proklamowaniu republiki ostatni sułtan Imperium Osmańskiego niepostrzeżenie wsiadł do łodzi i wypłynął na wody Bosforu. Na wygnanie odpłynął na pokładzie brytyjskiego okrętu wojennego.

MECZET SULEJMANA WSPANIAŁEGO
Suleymaniye Camii, to największy meczet w Stambule. Zajmuje szczyt jednego ze stambulskich wzgórz, dominuje ponad Złotym Rogiem i jest wspaniałym punktem orientacyjnym dla całego miasta. Ten największy ze wszystkich tureckich meczetów zbudowany został w latach 1550-1557 przez największego, najbogatszego i najpotężniejszego z sułtanów osmańskich, Sulejmana I Wspaniałego (1520-66). Turcy nadali temu władcy przydomek Kanuni - Prawodawca - i czczą go bardziej za kodyfikację prawa cesarskiego niż za wspaniały styl architektoniczny.
Sulejman, wielki budowniczy, odbudował mury w Jerozolimie (od 1516 roku miasta osmańskiego) oraz wzniósł niezliczoną ilość innych budowli na terenie całego imperium. Był też mecenasem Mimara Sinana, największego tureckiego architekta.
Większość zwiedzających wchodzi do meczetu bocznymi drzwiami. Co prawda jest to najdogodniejsze wejście od strony Beyazit, lecz właściwy efekt daje dopiero wejście od strony północno-zachodniej, można wtedy ogarnąć wzrokiem wszystkie cztery minarety i ogromne, "falujące" kopuły.
Wnętrze meczetu oszałamia wielkością i zaskakuje prostotą. Niewiele jest tu zdobień poza pięknymi kafelkami z Izniku w mihrabie, wspaniałymi witrażami autorstwa Ibrahima Pijaka oraz czterema masywnymi kolumnami, z których jedna pochodzi z Baalbek, jedna z Aleksandrii i dwie z bizantyjskich pałaców w Stambule. Arabeski malowane na kopule to uzupełnienia z XIX wieku, ostatnio odrestaurowane.

TOPKAPI
Pałac Topkapi był rezydencją sułtanów przez około trzy wieki. Mehmed Zdobywca rozpoczął jego budowę w 1453 r., zaraz po zdobyciu miasta, i mieszkał tutaj do śmierci w 1481 r. Aż do XIX w. następujący po sobie władcy w tym miejscu kolejne akty dramatu osmańskiej monarchii.
Topkapi powiększał się i zmieniał na przestrzeni wieków, lecz jego podstawowy, cztero dziedzińcowy układ został zachowany. Minąwszy wspaniałą bramę tuż za Aya Sofya, wchodzi się na pierwszy dziedziniec - Birinci Avlu (Dziedziniec Janczarów). Po lewej stronie mieści się dawny kościół św. Yzeny lub kościół Bożego Pokoju.
Ortakapi (Brama Środkowa, zwana też Bramą Pozdrowień lub Bab-us Selam) otwiera drogę do pałacowego Drugiego Dziedzińca, na którym niegdyś radzono o sprawach państwowych. Jedynie sułtanowi i królowej matce (valide sultan) wolno było przejechać przez tę bramę konno. Wszyscy inni, w tym także wielki wezyr, musieli zsiąść z konia. Stojącą do dnia dzisiejszego bramę wzniósł w 1524 r. Sulejman Wspaniały. Przy budowie zatrudnił on architektów i budowniczych, których przywiózł z podbitych Węgier.
Drugi Dziedziniec kryje w sobie malowniczy park. Topkapi wybudowano w stylu pałacu europejskiego - jako jeden duży budynek otoczony ogrodami. Jest to raczej przypominający ufortyfikowany obóz ciąg pawilonów, kuchni, koszar, sal recepcyjnych, altan, wreszcie komnat mieszkalnych usytuowanych wokół zamkniętej przestrzeni.
Po prawej stronie, w ogromnych pałacowych kuchniach podziwiać można niewielką część wspaniałej pałacowej kolekcji chińskiej porcelany (celadon). Jest tam również kolekcja porcelany europejskiej, i osmańskiej oraz szkła.

HIPODROM
Pełnił rolę centrum bizantyjskiego życia przez 1000 lat, a osmańskiego przez lat 400.
W 1204 r. wojska czwartej krucjaty splądrowały Konstantynopol i zdarły wszystkie brązowe płyty pokrywające wspaniały kamienny obelisk na południowym krańcu hipodromu. Uczynili to w błędnym przekonaniu, iż płyty są ze złota. Obelisk ten, zwany kolumną Konstantyna Porfirogenety pochodzi zapewne z czasów Teodozjusza Wielkiego. Krzyżowcy skradli także słynną "kwadrygę" - czwórkę koni odlaną z brązu, obecnie znajdującą się powyżej wejścia do kościoła Św. Marka w Wenecji. W północnym końcu hipodromu znajduje się kunsztownej roboty fontanna Cesarza Wilhelma II.
Imponujący, pokryty hieroglifami, granitowy obelisk nosi nazwę Obeliska Teodozjusza. Został on wyrzeźbiony w Egipcie około 1500 r. p.n.e. Według tego, co głoszą hieroglify, obelisk ten wzniesiono w Heliopolis (obecnie przedmieścia Kairu), by upamiętnić zwycięstwa Totmesa III (1504-1450 r. p.n.e.). W 390 r. n.e. cesarz bizantyjski Teodozjusz kazał przywieźć go z Egiptu do Konstantynopola i ustawić na marmurowym piedestale z wyrzeźbionymi scenami, przedstawiającymi jego samego podczas dworskich uroczystości, także wyścigów na hipodromie. Niestety kamienne rzeźby Teodozjusza bardzo źle zniosły wielowiekowe oddziaływanie czynników atmosferycznych. Natomiast imponujący obelisk, uniesiony nieco ponad piedestałem na 4 brązowych blokach, ma tak ostre krawędzie i wyraźne napisy, jak w dniu wycięcia go z granitowej skały w Górnym Egipcie 3500 lat temu. W ciągu wieków wiele obelisków przetransportowano do Paryża (Place de la Concorde), Londynu (Igła Kleopatry), Nowego Jorku, Rzymu i Florencji. Kilkanaście pozostało w Egipcie. Na południe od obelisku ku czci Teodozjusza znajduje się spiralna kolumna z brązu, wychodząca z zagłębienia w ziemi. Niegdyś była ona o wiele wyższa i zakończona trzema wężowymi głowami.

ŁAŹNIE TURECKIE
Turcy twierdzą, że turysta nie można uznać pobytu w Stambule za w pełni udany, jeśli nie spędzi godziny w łaźni (hamam), co zapewnia doskonały relaks i odprężenie. Łaźnie tureckie niewiele różnią się od rzymskich, z których się wywodzą, brak im jednak basenu z zimną wodą.

DZIELNICA BAZARÓW
Handel zawsze odgrywał ogromną rolę w mieście położonym na granicy dwóch kontynentów. Dzisiaj widać to najlepiej w labiryncie uliczek między Wielkim Bazarem a mostem Galata, gdzie towary wręcz “wylewają się” ze sklepów wprost na chodnik. Wystarczy zajrzeć pod arkady między sklepami, by dostrzec tętniące pracą warsztaty rzemieślnicze, jakie kryją się w podwórkach lub chanach. W samym sercu tej handlowej dzielnicy leży Wielki Bazar z niezwykłą ilością towarów. Równie malowniczy, chociaż mniejszy, jest Targ Korzenny, zwany też Bazarem Egipskim. Na wzgórzu, obok uniwersytetu, wznosi się meczet Sulejmana Wspaniałego (Süleymaniye), znakomity przykład XVI-wiecznej architektury osmańskiej i jeden z licznych pięknych meczetów w tej dzielnicy Stambułu.

Wąskie uliczki wokół Targu Korzennego zachowały atmosferę starego Stambułu. Tłumy wypełniające Targ Korzenny i otaczające go uliczki najbardziej zainteresowane są sklepami i bazarami. W cieniu rosnących na dziedzińcu drzew można odpocząć i wypić herbatę. Po drugiej stronie wznoszą się kopuły Nowego Meczetu. Przy jednej z handlowych uliczek, promieniście odchodzących od meczetu, za niepozorną bramą kryją się schody prowadzące w górę, na taras ozdobionego płytkami ceramicznymi meczetu Rüstema Paszy.

BEYOGLU
To tętniąca życiem dzielnica handlowa zamieszkiwana od wieków przez cudzoziemców. Wyłączona z ruchu kołowego İstiklal Caddesi to główna ulica Beyoğlu. Wzdłuż ulicy, zwanej niegdyś Grande Rue de Pera, wznoszą się XIX-wieczne kamienice oraz budynki europejskich ambasad, których potężne bramy i wspaniałe fasady wydają się zbyt pompatyczne w porównaniu z funkcją konsulatów, jaką od 1923 r., kiedy stolicą Turcji została Ankara. Przy bocznych uliczkach znajdują się kościoły, które służyły mniejszościom narodowym i wyznaniowym w Perze (tak dawniej nazywany był ten obszar). Niektóre z nich nadal wypełniają tłumy wiernych, inne są tylko pamiątką po minionej epoce. Niegdyś zaniedbane boczne uliczki Beyoğlu, odchodzące od İstiklal Caddesi, znowu ożyły. Mieszczą się tu modne kluby jazzowe oraz sklepy, a także kina i liczne restauracje.

ROZRYWKI W ISTAMBULE
W Stambule na turystów czeka wiele rozrywek – od festiwali sztuki, muzyki ludowej i tańca brzucha po imprezy sportowe i nocne lokale. Najważniejszym wydarzeniem kulturalnym są festiwale organizowane od 1973 r. przez Stambulską Fundację Kultury i Sztuki, które trwają od marca do listopada i przyciągają wielu wykonawców z całego świata. W Centrum Kulturalnym Atatürka, w sali koncertowej Cemal Reşit Rey i innych miejscach w mieście można posłuchać europejskiej muzyki klasycznej i obejrzeć inscenizacje sztuk i oper. Głównym centrum rozrywki jest Beyoğlu. Mieści się tu najwięcej kin oraz liczne bary i kawiarnie. Wprawdzie siedziba bractwa sufickiego znajduje się w Konyi, ale raz w miesiącu w klasztorze Mevlevi w Beyoğlu można oglądać członków bractwa wirujących w ekstatycznym tańcu.
Przedmieście Ortaköy na europejskim brzegu Bosforu jest znane z restauracji, klubów muzycznych i dancingów. Najlepszym miejscem do plażowania są Wyspy Książęce.

ADAMPOL (Polonezköy)
Polska osada w Turcji, w pobliżu Stambułu; założona przez M. Czajkowskiego za aprobatą ks. A. Czartoryskiego. Obecnie liczy ok. 80 mieszk. i zachowuje pol. charakter.
Adampol został założony w 1842 r. przez Księcia Adama Czartoryskiego (Hotel Lambert). Miała to być pierwsza osada polska w zaprzyjaźnionej Turcji Osmańskiej dla emigrantów Polskich, np. dezerterów polskich z armii rosyjskiej i weteranów powstań wyzwoleńczych. Michał Czajkowski (tur. Sadyk Pasza), który przeszedł na islam doglądał osobiście z Ludwiką Śniadecką budowy chat w Adampolu, oddalonego 50km od Stambułu.
Gazety tureckie mianowały Polonezköy najbardziej czystym i zielonym resortem wypoczynkowym w całej Turcji. Od początku lat 90-tych pojawiło się też wielu turystów z Czech i Polski.
Adampol jest wyposażony obecnie w znakomitą infrastrukturę turystyczną (pola golfowe, baseny, ogrody). Do lat 90-tych wizyty Polaków były sporadyczne.

W 1853 r. Rosja sprowokowała konflikt wojenny z imperium, po którego stronie stanęły Anglia, Francja i Sardynia, łącząc swe siły zbrojne z osmańskimi na Krymie. Wówczas żołnierze z Adampola zorganizowali korpus sułtańskich Kozaków i walczyli z taką odwagą, że w nagrodę sułtan Abdülmecid zwolnił ich i ich potomków od podatków.

Jeszcze poprzednie pokolenie mieszkańców wioski używało języka polskiego. Jednak ostatnio, częściowo za sprawą mediów, dawne polskie zwyczaje i język zaczynają powoli zamierać. Niegdyś rdzenni Polacy, teraz mieszkańcy Polonezköy, stają się Turkami polskiego pochodzenia. W 1979 r. wioskę spotkał niecodzienny zaszczyt – wizyta papieża Jana Pawła II.

EFEZ
Z Efezu pochodził słynny filozof grecki Heraklit (VI w. przed Chr.). Wielokrotnie niszczone przez najazdy wrogich armii i trzęsienia ziemi miasto było wciąż odbudowywane i powiększane. Za czasów rzymskich Efez uznawany był za pierwszą i największą metropolię Azji. Zamieszkiwało go wtedy 250 tys. osób! Miasto słynęło ze swych wspaniałych budowli, których świetnie zachowane ruiny zachwycają dzisiejszych turystów. Jego największa chlubą była monumentalna świątynia Artemidy - bogini płodności. Spalona przez szewca Herostratesa w 356 r przed Chr. została odbudowana z takim rozmachem, że uznano ją za jeden z siedmiu cudów świata starożytnego.
Od I w. po Chr. Efez powoli stawał się ważnym ośrodkiem chrześcijaństwa. Przez trzy lata przebywał tu św. Paweł, który do Efezjan skierował jeden ze swoich listów. W 431 roku odbył się tu Sobór, na którym biskupi chrześcijańscy potępili naukę Nestoriusza.
Jednak chrześcijaństwo w Efezie związane jest przede wszystkim z osobami św. Jana Ewangelisty i Maryi. Według tradycji, św. Jan przybył do Efezu pod koniec życia i napisał tu swoją Ewangelię. Po śmierci pochowany został na wzgórzu, gdzie w VI w. cesarz Justynian wybudował wspaniałą bazylikę, która stała się jednym z największych kościołów Bizancjum. W 1304 roku Turcy seldżuccy zamienili ją na meczet. Krótko potem bazylika została zniszczona przez trzęsienie ziemi. Ruiny częściowo odrestaurowano w XIX i XX wieku. Dziś w centralnym miejscu dawnej świątyni znajduje się płyta nagrobna św. Jana otoczona przez cztery kolumny. W porównaniu z tłumnie odwiedzającym przez turystów Efezem, miejsce to wydaje się zupełnie puste. Dociera tu niewiele osób, a cisza i spokój pozwalają na chwilę odpoczynku i refleksji.
W odległości ośmiu kilometrów od Selc,uku pod szczytem Aladac, znajduje się Meryemana - miejsce związane z kultem maryjnym. Prowadzi ku niemu wąska i kręta droga, stromo wspinająca się na wzgórze porośnięte lasem, skąd miejscami rozciąga się wspaniały widok na okolicę. Meryemana to miejsce, gdzie prawdopodobnie ostatnie lata swego życia spędziła Maryja, która w te strony przybyła wraz ze św. Janem.Figura Matki Bożej w Meryemana
Miejsce to odkryto dopiero w XIX wieku, po opublikowaniu objawień niemieckiej zakonnicy Anny Katarzyny Emmerich z Westfalii, których doświadczała w latach 1818-1824. W jednej ze swych wizji dokładnie opisała miejsce w głębokim lesie, na wysokiej górze nad azjatyckim miastem Efez, gdzie znajdować się miało cudowne źródło i dom zamieszkany przed wiekami przez Maryję. Kierując się jej słowami, w 1891 roku ojcowie lazaryści odnaleźli ruiny kościoła z I w. po Chr., pozostałości murów z VI w. i źródło. Rok później Kościół uznał ślady pobytu Matki Boskiej w tym miejscu za autentyczne.
Od tego momentu stało się ono ważnym centrum pielgrzymkowym, a papież Paweł VI, który osobiście odwiedził dom Maryi w 1967 roku, nadał Meryemana rangę równą Lourdes i Fatimie.

Dziś to miejsce nadal przyciąga wielu pielgrzymów. Sam kościółek jest malutki i bardzo skromny. Co roku 15 sierpnia, w dniu Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, odprawia tu Mszę świętą katolicki arcybiskup Izmiru. Tuż obok kościółka wznosi się figura Maryi Panny, a na pobliskich tablicach widnieje przetłumaczona na kilka języków (także na polski) modlitwa „Ojcze nasz”. Nieco poniżej kaplicy bije źródełko uznawane za równie cudowne jak źródło w Lourdes. Wokół kłębi się tłum ludzi, z których każdy chce zaczerpnąć cudownej wody. Na gałązkach drzew, na występach skalnych poprzyczepiano mnóstwo kolorowych karteczek i wstążek z prośbami i modlitwami. Uderzyła mnie żywość tego miejsca, tak mocno kontrastująca z samotnością bazyliki św. Jana.

W pobliżu Efezu znajduje się jeszcze jedno miejsce związane z chrześcijaństwem - Grota Siedmiu Śpiących Braci. Według legendy, w III wieku po Chr. siedmiu młodych chrześcijan z Efezu, uciekając przed prześladowaniami ze strony cesarza Decjusza, schroniło się w jaskini na zboczach wzgórza Pion. Szpiedzy cesarza odnaleźli ich schronienie i zamurowali wejście. Bracia jednak nie zginęli, ale zapadli w długoletni sen. Obudziło ich trzęsienie ziemi dwieście lat później. Po śmierci pochowano ich na nowo w tej samej grocie i wokół tego miejsca rozwinął się ich kult. Legenda odżyła w 1926 roku, kiedy to podczas prac wykopaliskowych na zboczu wzgórza odkryto nekropolię bizantyńską z dziesiątkami wbudowanych w skałę grobów.

KAPADOCJA
Kapadocja leży we wschodniej części Azji Mniejszej, na Wyżynie Anatolijskiej, między miastami: Kayseri, Nevşehir i Nigde na terenie Parku Narodowego Göreme. Miliony lat temu gwałtowna erupcja wulkanów Mt.Erciyes (starożytny Argeus, 3917 m n.p.m.), Mt.Hasan (3263 m n.p.m.) i Mt. Gölü pokryła obszar płaskowyżu w okolicy Nevşehir tufem, lawą i popiołem. Wiatr i deszcz spowodowały erupcję kruchych skał tworząc spektakularne, surrealistyczne krajobrazy skalnych stożków, pinakli, "grzybów", wąwozów, grot i kanionów. Miejscowi nazywają te fascynujące formy czarodziejskimi kominami.

Pozornie jałowa gleba wulkaniczna jest bogata w minerały i bardzo żyzna: Kapadocja, dzięki licznym sadom i winnicom, należy do najważniejszych regionów rolniczych kraju. Kapadocja jest jednym z najpopularniejszych regionów turystycznych Turcji. Szczególnie chętnie odwiedzane są okolice Urgup i dolina Goreme.

O dolinie Göreme świat dowiedział się dopiero w 1907 roku, kiedy to dotarł do niej francuski duchowny Guollaume de Jerphanion. Naliczył w dolinie ok. 350 kościołów skalnych. W całej Kapadocji zaś ok. 500. Są to przede wszystkim kościoły ze stropami krzyżowo - kopułowymi, kolumnami, ołtarzami, a także godnymi uwagi freskami o tematyce staro- i nowotestamentowej.

Przed wiekami, za czasów Bizancjum, przybyli do Kapadocji liczni chrześcijanie. Nie wydaje się jednak, by szukali tu żyznej ziemi, ale raczej samotności i miejsca, gdzie bez przeszkód mogli oddawać się ascezie, gdzie nic nie zakłócało rozmowy z Bogiem. Kapadocja zapewniała wyznawcom nowej wiary bezpieczne schronienie z dala od centrum świata.
Najpierw przybywali do Kapadocji pustelnicy, którzy drążyli w skałach swe ubogie cele. Później, około IV wieku naszej ery wierni zaczęli stawiać tu pierwsze monastyry. Gdy przybywała coraz większa rzesza chrześcijan, powstawały wspólnoty i rozbudowywały się miasteczka. W IX-X wieku Kapadocja dawała schronienie tysiącom ludzi, którzy uciekali przed prześladowaniami arabskimi.

Do dziś naukowcy nie rozwiązali tajemnicy podziemnych miast, w których ludność ukrywała się przed wrogami. Nie wiadomo, jakimi narzędziami wydrążano piętra podziemi, gdzie wywożono gruz, w jaki sposób zbudowano doskonały system wentylacyjny - szyby schodzące nawet do 80 m w dół. W Kajmakli można zwiedzić takie podziemne miasto. Znajdowało się tam wszystko, co ludziom potrzebne było do życia - stajnie, spichlerze, pralnie, kuchnie, miejsce na modlitwę z ołtarzem, sypialnie, młyny itp. Mieszkańcy podziemnych miast zawsze byli przygotowani na schronienie się w nich. W magazynach gromadzono zapasy na pół roku. Gdy nadjeżdżali wrogowie, ludzie chowali się do podziemi, a wejścia zastawiali głazami. W ten sposób nikt z zewnątrz nie wiedział, gdzie znajduje się brama do miasta. Gdy zagrożenie mijało, życie powracało do normalnego swego biegu. Znowu uprawiano ziemię, budowano kolejne kościoły skalne, może w podzięce Bogu za ocalenie, i... robiono zapasy, aby w każdej chwili można było zamknąć się w skałach.